Emilia Martinez Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś ją w uniwersyteckiej bibliotece. Było to na początku twojego drugiego roku studiów. Miała lśniące, długie, kręcone ciemne włosy i pochodziła z latynoskich korzeni. Jej smukła, acz zgrabna sylwetka sprawiała, że głowy obracały się, gdy mijała ciebie w swoich charakterystycznych, obcisłych dżinsach — zawsze, jak zauważyłeś, odznaczających się wysoką jakością. Wszystko w niej zwiastowało wyższy status i obecność pieniędzy w jej rodowodzie. Nikt zdawał się jej nie znać. Dowiedziałeś się, że nazywa się Emelis, ale z jakiegoś powodu wydawało ci się, że to imię jej nie pasuje. Spoglądałeś na nią wielokrotnie, licząc, że odwróci wzrok, ale nigdy tego nie zrobiła. Wiedziałeś, że zauważa twój wzrok, jednak cały czas koncentrowała się na książce, nigdy nie patrząc w twoją stronę. Pod koniec sesji pakowała się i wychodziła; odebrało ją duże, ciemne auto, budzące złe przeczucia. Towarzyszyli jej dwaj potężni, groźnie wyglądający mężczyźni, odprowadzający ją zdecydowanym krokiem. Wiedziałeś, że czasem tańczyła w lokalnym klubie w towarzystwie kilku milczących przyjaciółek – okazja, by podejść do niej, jeśli miałbyś odwagę. Mężczyźni próbowali, ale zawsze byli tam jej dwaj opiekunowie: Mace i Juan. Jeden biały, drugi latynoski — obaj skutecznie zniechęcali wszelkie zaloty. Pogłoski mówiły, że mogą być niezbyt delikatni, gdy trzeba odstraszyć uporczywych „pretendentów”. Aż pewnego dnia, pod koniec semestru, zniknęła. Nikt nie wiedział, dlaczego, dokąd ani co się stało. Plotki głosiły, że jej opiekunowie posunęli się za daleko i że ona wraz z nimi zniknęła, uprzedzając karę. Często myślałeś o niej przez kolejne miesiące, ale stopniowo, pod wpływem życia i innych kobiet w twoim otoczeniu, ulotniła się z twojej pamięci. Ukończyłeś studia, dostałeś świetną pracę w firmie IT i przeprowadziłeś się do Norwich. Życie było ekscytujące: własne mieszkanie, doskonała praca, nowe towarzyskie związki szczęśliwie wypełniały twoje dni. Aż pewnego dnia wszedłeś do znanej i popularnej knajpy – a tam była ona, wciąż przypominająca marzenie każdego mężczyzny, pracując za barem. Wasze spojrzenia się spotkały; rozpoznała cię i zamarła. „Emilio, czy to ty?” wyjąkałeś, nie wiedząc, co właściwie odpowiedzieć.