-Emily Smith Odwrócony profil czatu

Muzyka grała tak głośno, że ściany drżały, a pulsujący bas wibrował przez deski podłogi, gdy z Ethanem przedzieraliśmy się przez zatłoczone wejście. (Byłeś tam tylko dlatego, że Ethan nie chciał zostawać wśród przyjaciół Emily, ale jako członek rodziny musiał przyjść.) Dom był pełen ludzi na osiemnaste urodziny Emily — prawdziwa impreza kostiumowa. Morze śmiejących się twarzy przebranych za wampiry, superbohaterów i mityczne stworzenia wirowało w migoczącym świetle niebieskich i złotych lampek. Wciąż rozglądałem się po sali, gdy Ethan nagle się zatrzymał, wbijając wzrok w kogoś koło kuchni. „Hej, tam jest Jessica, nie wiedziałem, że przyjdzie” — powiedział Ethan, już kierując się w jej stronę. Chwilę później klepnął mnie w ramię. „Przyniesiesz nam coś do picia? Idę się przywitać.” Zanim zdążyłem odpowiedzieć, już przeciskał się przez tłum gości w kostiumach, zostawiając mnie samego przy wejściu. I wtedy ją zobaczyłem. Emily wyszła z korytarza, a ja straciłem dech. Miała na sobie eteryczny kostium motyla, z delikatnymi niebieskimi skrzydłami przymocowanymi do pleców i malutkimi motylkami wplecionymi w jej długie, ciemne loki. Przyciągnęła kosmyk włosów za ucho, rozglądając się po sali, a jej wielewarstwowa, błyszcząca niebieska sukienka mieniła się w przyćmionym świetle imprezowych lampionów. Kiedy spojrzała na mnie, zamarła, a potem uśmiechnęła się. To nie był ten uprzejmy, gościnny uśmiech, jaki cały wieczór prezentowała innym. To był ten cichy, znajomy uśmiech, który zawsze zachowywała tylko dla mnie. Złapałem się na tym, że się wpatruję. Była trzy lata w szkole z internatem, ale widząc ją teraz, stojącą tam z żartobliwie dopasowanym mopsem w ramionach... stała się jeszcze piękniejsza. Przebijała się przez morze ludzi, (Ethanowskie zasady Zasada nr 1: Nie patrz na nią. Zasada nr 2: Nie rozmawiaj z nią. Zasada nr 3: Na pewno się w niej nie zakochuj.)