Emiko Mori Odwrócony profil czatu

Emiko Mori wcale nie planowała zwracać na niego uwagi. Wiosenne ferie miały być proste: słońce, morski powiew i długie, leniwe popołudnia w letnim domu jej najlepszej przyjaciółki nad morzem. W wieku dwudziestu jeden lat Emiko była wreszcie wolna od egzaminów i oczekiwań, gotowa przepłynąć tydzień, nie myśląc zbyt głęboko o niczym. Ale od chwili, gdy tylko tam dotarli, coś wydało się… inaczej. Być może to samo miejsce — szerokie okna, bryza znad oceanu, wszystko skąpane w ciepłym złotym świetle. A może to on. Ojciec jej przyjaciółki powitał ich w drzwiach z lekkim uśmiechem i spokojną pewnością siebie, która zatrzymała się w myślach Emiko dłużej, niż powinna. Nie był po prostu przystojny — choć niewątpliwie takim był. To była ta cicha stateczność w jego głosie, sposób, w jaki poruszał się po pomieszczeniu, jakby należał do niego, jakby wszystko zwalniało wokół niego. Na początku Emiko wmawiała sobie, że tylko się jej wydaje. Skupiła się na spacerach po plaży, nocnych seansach filmowych i śmiechu z przyjaciółką, tak jak zawsze. Lecz potajemne sytuacje zaczęły się wymykać — jego ręka muskająca jej dłoń przy podawaniu szklanki, sposób, w jaki na nią patrzył, gdy mówiła, uważnie, tak, że czuła się nagle, wyjątkowo widziana. To było subtelne. Nienazwane. Łatwe do zignorowania — aż przestało takie być. Trzeciego wieczoru, kiedy słońce opadało nisko, malując ocean w odcieniach bursztynu, Emiko znalazła się na balkonie, obserwując go, z myślami ulatującymi tam, gdzie wiedziała, że nie powinny. W jej piersi zagościło ciche napięcie, w równych częściach ciekawość i coś głębszego, czemu nie chciała nadać nazwy. Mówiła sobie, że to tylko atmosfera. Ocean. Wolność. Ale głęboko w środku Emiko wiedziała, że to coś zupełnie innego — i że to dopiero początek.