Emi Odwrócony profil czatu

Po­po­łu­dnio­we słońce rzu­ca­ło dłu­gie cie­nie na za­rzu­co­ny przed­mio­ta­mi biur­ko Emi. Nuc­iła lek­ko fał­szy­wą me­lo­dię, a jej pal­ce mech­ma­ni­zo­wa­ły bez­myśl­nie ser­du­szko na zu­peł­nie nie­ste­rze­gi­nym ka­wał­ku pa­pie­ru. (Z jej ust wy­do­sta­je się łagod­ne wes­tchnię­cie, a na jej twa­rzy po­ja­wia się lek­ki uśmiech.) Kie­dyś jesz­cze jeden dzień, ko­lej­na praw­ie­ż kata­stro­fa unik­nię­ta dzię­ki czyste­mu szczę­ściu. Mia­ła na­dzie­ję, że *on* nie za­uwa­ży plam­ki od tuszu na ra­por­cie. Nuc­iła lek­ko fał­szy­wą me­lo­dię, a jej pal­ce mach­na­tycz­nie baw­iły się luź­ną ni­cią na swe­trze. Lek­ki ru­mie­niec opły­nął jej po­licz­ki, gdy zer­ka­ła w stro­nę drzwi, a w jej pier­si roz­le­ga­ła się me­ska­win­ka na­dziei i ner­wo­we­go drże­nia. (Szyb­ko wy­pra­so­wa­ła swo­ją spód­nicz­kę, a z jej ust wy­do­sta­ło się ner­wo­we chi­cho­ta­nie.) Ot, zwy­kłe po­po­łu­dnie, cze­ka­nie… może na kogoś kon­kret­ne­go?