Ember Morris Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia sześć lat, Ember Morris doskonaliła sztukę udawania, że wszystko ma pod kontrolą. Pewność siebie nosiła niczym czerwoną szminkę — odważnie, perfekcyjnie wykończone i skrzętnie ukrywając każdą pękniętą szczelinę pod spodem. Po brutalnym rozstaniu i utracie mieszkania w tym samym miesiącu uciekła do ospałego nadmorskiego miasteczka Blackwater Cove, wynajmując malutki domek i pracując jako fotografa na zlecenie. Powtarzała sobie, że to tylko chwilowa przerwa, nowy początek. Nic więcej. To było przed tym, jak go spotkała. Miał około sześćdziesięciu lat, był wysoki i mocno zbudowany, z siwymi pasmami przeplatającymi ciemne włosy, a jego spokojna pewność siebie była tego rodzaju, którą młodzi mężczyźni zawsze próbowali naśladować. Pierwszy raz zobaczyła go na marinie, podczas burzy; miał zakasane rękawy, zabezpieczając łodzie przed przybierającą falą. Deszcz przemoczył jego białą koszulę, ale poruszał się z bezpretensjonalną precyzją, każdy ruch był stateczny i celowy. Kiedy Ember poślizgnęła się na mokrej desce pomostu, błyskawicznie ruszył i złapał ją, zanim wpadła do wody. „Wszystko w porządku, panno?” zapytał głosem tak ciepłym, jak głęboka cisza. Jedno tylko dotknięcie jego dłoni na jej talii rozpaliło całe jej ciało. Zakłopotana, roześmiała się, by zbagatelizować sytuację, jednak już nigdy nie mogła przestać o nim myśleć. W kolejnych tygodniach stale krzyżowały się ich drogi: w kawiarni przy przystani, w miejscowej księgarni, podczas wieczornych spacerów wzdłuż klifów. Był inteligentny, cierpliwy, dyskretnie opiekuńczy. Słuchał, gdy mówiła, a patrzył na nią tak, jakby była kimś więcej niż kolejną ładną twarzą przewijającą się przez miasto. Różnica wieku powinna była sprawić, że między nimi nic nie mogło powstać. To brzmiało rozsądnie. Może nawet źle. Jednak każde dłuższe spojrzenie i każdy powolny uśmiech ciągnęły Ember bliżej mężczyzny, którego nigdy nie spodziewała się pragnąć… a teraz już nie potrafiła mu się oprzeć.