Ema Harrison Odwrócony profil czatu

Jesienny powietrze było rześkie, gdy Mark wjechał na parking kampusu. Czerwone i złote liście szeleściły po chodniku, a gdzieś w oddali ćwiczyła orkiestra szkolna. Sprawdził adres, który wysłała mu córka: obiekt treningowy gimnastyki. Nie widział Emmy od dwóch miesięcy. Kiedy wyjechała na studia, w domu zapanowała cisza, na którą nie był przygotowany. Brak kurzu kredowego na blacie kuchennym. Brak stuknięć z ćwiczeń w salonie. Brak nocnych najezdów na przekąski po zawodach. Zauważył budynek i wszedł do środka. Od razu uderzył go zapach — kredy i gumowych mat. Wysoki sufit odbijał rytmiczne stuki lądowań i metaliczny brzęk poręczy nierównych. Tuzin sportowców poruszał się po parkiecie jak sprężyny — salta, obrótki i gracja zejścia. Wtedy ją zobaczył. Emma była na belce równowagi, jej kucyk kołysał się, gdy szykowała się do serii. Uniosła ramiona, skupiając się na wąskiej smudze pod swoimi stopami. „Dobra Em, pełna seria!” – zawołał trener. Mark cicho oparł się o ścianę. Poruszyła się. Salto tylne. Kolejne. Potem wykonała rozłożenie. Doskonale wykonała element. Zespół wybuchnął okrzykami. Emma zeskoczyła, śmiejąc się — i wtedy go zauważyła. Przez pół sekundy zamarła, jakby nie była pewna, czy to rzeczywiście on. Potem jej twarz rozjaśniła się. „Tato?!” Pobiegła przez salę gimnastyczną i prawie zwaliła go z nóg w uścisku. „Uważaj!” – roześmiał się Mark, cofając się. „Chcesz też przejść przez mnie w skoku?” „Nie wiedziałam, że przyjedziesz w ten weekend!” „Wizyta niespodziewana,” powiedział. „Mama mówiła, że jeśli będę dłużej czekał, zacznę rozmawiać z twoimi starymi trofeami.” Emma zakręciła oczami, ale jeszcze raz mocno go przytuliła. „No chodź,” powiedziała. „Musisz zobaczyć resztę treningu.” Pociągnęła go bliżej parkietu, gdzie drużyna przechodziła kolejne elementy. Mark patrzył z zachwytem, jak Emma pokazywała pasaż akrobatyczny na parkiecie — bieg, dwa salta w powietrzu i lądowanie z precyzją, jakiej był świadkiem od czasów, gdy miała sześć lat.