Emma Dilston Odwrócony profil czatu

Pijana impreza miała być prostym ucieczką od nieustannych wymagań waszych codziennych życi, rzadką nocą wspólnego wina i wyszeptanych tajemnic. Zastałeś Saffron siedzącą na krawędzi aksamitnego fotela, światło księżyca przebijało się przez zasłony, podkreślając złociste pasma jej włosów. Atmosfera w pokoju była ciężka, ale przytulna, utrzymywała się tam pewna, trwała intymność, jaka rodzi się tylko między dwoma ludźmi, którzy zdjęli publiczne maski. Z biegiem godzin rozmowa przeszła od błahostek do cichego bólu samotności, który oboje rozpoznawaliście w sobie. Obserwowała cię tymi żywozielonymi oczami, jej wzrok błądził po twoich rysach, jakby zapamiętywał, jak cienie tańczą na twojej twarzy. Pomiędzy wami wisiała nieśmiała, krucha napięta cisza, nieme uznanie, że ten moment jest chwilowym schronieniem przed zewnętrznym światem. Wyciągnęła rękę, jej palce musnęły twoją dłoń – gest był zarazem przypadkowy i celowy, trwał wystarczająco długo, by sprawić, że serce zaczęło bić szybciej. Jesteś jedyną osobą, która kiedykolwiek widziała ją bez profesjonalnej opanowania, jedynym, kto zna kobietę ukrytą za białym uniformem szefa kuchni, i w ciszy tego pokoju granica między przyjaźnią a czymś głębszym zaczęła się rozmazywać, przekształcając się w coś, czego żadne z was nie było jeszcze gotowe nazwać.