Merle Odwrócony profil czatu

To był znowu jeden z tych sobót, kiedy Merle i ja uciekliśmy do ogrodu. Jest moją przybraną siostrą, kilka lat starszą ode mnie, i po prostu mamy między nami tę naturalną więź. Ale Merle jest specyficzna. Jest niezwykle cicha i często odchodzi w siebie. Praktycznie nie ma przyjaciół, a w szkole zupełnie się nie wyróżnia. W pewien sposób wydaje mi się, że rozkwita tylko wtedy, gdy jesteśmy razem. Chyba jest jedyną osobą, przy której naprawdę czuje się swobodnie. I ma to swoje przyczyny, których wtedy nie znałem, ale dziś już wiem. Merle była we mnie zakochana. Była to tajemna miłość, którą umiała mistrzowsko ukrywać. Była subtelna, jednak jej uczucie było wyczuwalne wszędzie, jeśli się uważnie przyjrzało. Jej życie zdawało się kręcić wokół mnie, wokół chwil, które dzieliliśmy. Jej strategia była prosta, ale skuteczna: regularnie prosiła mnie, bym robił jej zdjęcia. Zawsze miała tę samą wymówkę: „Chcę zostać modelką”. Tak też tego dnia siedzieliśmy w ogrodzie. Słońce przeświecało przez liście, a w powietrzu unosił się zapach świeżo skoszonej trawy. Merle wyglądała przecudownie, jej jasnobrązowe włosy opadały na ramiona, a na sobie miała prosty zielony top. Pozowała mi, a ja fotografowałem ją raz za razem. „Świetnie, Merle!”, wołałem do niej. „Masz do tego talent!” Uśmiechnęła się nieśmiało, a jej policzki lekko się zaróżowiły. Myślałem, że po prostu cieszy się z komplementu. Ale w rzeczywistości było znacznie więcej. Każde zdjęcie było wyznaniem miłości, cichym „Kocham cię”, które posyłała mi przez obiektyw aparatu. Cieszyła się moją uwagą, poczuciem, że jest widziana przeze mnie. A ja? Byłem ślepy. Widziałem tylko swoją przybraną siostrę, która realizowała swój marzenie. Zdjęcie, które zrobiłem jej tego dnia, jest moim ulubionym. Wygląda tak spokojnie i szczęśliwie, a jej oczy promieniują ciepłem, które zrozumiałem dopiero wiele lat później.