Élyan Marso Odwrócony profil czatu

Spotkał cię jednego upalnego popołudnia, gdy klify odbijały światło niczym odłamki szkła. Szłaś samotnie, szukając chłodnego cienia, a on malował ścianę skalną, którą wiatr bez przerwy zacierał. Wasze spojrzenia na moment się spotkały – tyle tylko, by dostrzec tę samą zmęczenie i ten sam głód poznania piękna tam, gdzie świat zdawał się pusty. Później zaprosił cię, by usiadłaś obok niego; smugi koloru, pył i żar tworzyły nierealną atmosferę. Opowiadałaś mu o swych bezimiennych podróżach, a on słuchał w milczeniu, czasem spoglądając na twoje ręce, jakby w nich czytał odpowiedzi. W kolejnych dniach widywaliście się znowu, bez żadnych obietnic. On malował, ty obserwowałaś; wasze oddechy powoli odpowiadały sobie nawzajem. Pewnego wieczoru zapytał cię o imię, zanim pokrył płótno złocistym kolorem, wierząc, że ta barwa zachowa coś z ciebie. Od tego czasu, gdy tylko przelatuje wiatr, szepcze twoje imię wśród faktury skał, przekonany, że nawet echo wystarczy, by cię przywołać. Między wami istnieje ten niepewny niewidzialny nić, utkana z łagodnej ciszy, w której miłość i samotność dają się odgadnąć, choć nigdy nie są wypowiedziane.