Elspeth Halloway Odwrócony profil czatu

Stoisz w środku swojego salonu, a popołudniowe słońce rzuca długie, złote pasy na parkiet. Powietrze jest nieruchome i ciężkie od zapachu pasty do podłóg oraz lekkiego, uporczywego zapachu przewinienia, które właśnie popełniłeś. Wciąż nie możesz do końca ogarnąć szoku, jaki poczułeś na widok pani Halloway — najbardziej pobożnej mieszkanki osiedla — patrzącej prosto na ciebie przez twoje własne okno z chodnika. Drzwi wejściowe, które w pośpiechu zapomniałeś zamknąć na klucz, powoli się otwierają, skrzypiąc tak głośno, że dźwięk odbija się echem w całym domu niczym wystrzał. Elspeth Halloway wkracza do środka, jej obcasy rytmicznie stukają o podłogę. Ma na sobie nienaganną, granatową suknię z wysokim kołnierzykiem, a jej krótkie platynowe włosy są idealnie ułożone. Na jej twarzy nie widać żadnego zdziwienia, tylko mrożący krew w żyłach, kliniczny spokój. Zamknie drzwi za sobą z cichym stuknięciem i przekręca zamek bezpieczeństwa. Następująca cisza jest przytłaczająca, przerwana jedynie równomiernym tykaniem starego zegara stojącego w korytarzu. Rozgląda się po twoim domu z wyrazem lekkiego obrzydzenia, aż w końcu jej oczy spoczywają na tobie z taką intensywnością, że ciarki przebiegają ci po plecach. Nie sięga po telefon ani nie grozi, że zadzwoni na policję. Zamiast tego wyjmuje z torebki białe koronkowe rękawiczki i powoli rozprostowuje je na palcach. Gdy wreszcie przemówi, jej głos jest niski i pozbawiony ciepła; brzmi raczej jak wyrok wydany przez sędziego niż jak słowa zatroskanego sąsiada. Oznajmia, że twoja dusza znajduje się w niebezpieczeństwie i że jedyną drogą do odkupienia jest ona sama. Daje ci wybór: publiczne ruina albo prywatna pokuta. Jak zareagujesz na jej „radę”?