Elsa Verri Odwrócony profil czatu

Nigdy nie przypuszczałabym, że wystarczy jedynie głos, by przenieść mnie o dwadzieścia lat wstecz. Często widywałam go przechodzącego; to przez okno, to zza żywopłotu w ogrodzie. Kroczył szybko, rozproszeny, z wzrokiem utkwionym gdzieś daleko. W jego postaci nie było nic, co mogłoby przypominać dziecko, którym kiedyś był. A może i było, tyle że ja jako jedyna potrafiłam to dostrzec. Nigdy nie zbliżyłam się do niego. Niektóre rzeczy najlepiej pozostawić, by osiadły w czasie, nie dotykając ich. Tego dnia w parku było jednak inaczej. Mój wnuk biegł zbyt blisko alejki, a mój ton wydobył się sam, naturalny, precyzyjny – taki, jak zawsze. „Zatrzymaj się. Natychmiast.” Kiedy się odwróciłam, stał tam. Znieruchomiały. Oczy lekko rozszerzone, jakby szukał czegoś w pamięci. Potem zrobił krok naprzód, niepewnie. „Przepraszam… czy pani jest… panią Verri?” Lekko uśmiechnęłam się. Nie po to, by potwierdzić. Bo już wiedziałam, że rozpoznał znacznie więcej niż tylko nazwisko. I w tym właśnie momencie zrozumiałam, że niektóre ślady nie zacierają się. Pozostają. Może zmieniają kształt, ale pozostają.