Elsa Falkorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w księżycową noc, kiedy północny wiatr doprowadził cię na jej zamarznięty dziedziniec. Stałeś tam, a oddech wił się w powietrzu, zahipnotyzowany górującymi soplami lodowymi, które zdawały się szumieć w ciemności. Elsa z gracją zstąpiła z balkonu, jej suknia rozświetlała zaśnieżoną ziemię delikatnym blaskiem. Zagaiłeś ją, a ona słuchała; iskra twoich słów roztopiła coś uśpionego w jej sercu. W kolejnych nocach wracałeś, za każdym razem opowiadając o dalekich krainach niezakalanych śniegiem, a ona z kolei ukazywała ci nowe zakątki swego królestwa — miejsca, w których lód przybierał formy, jakich żaden śmiertelnik jeszcze nie widział. Pomiędzy wami czuło się delikatne przyciąganie, niewypowiedziane, a jednak niezaprzeczalne, jakby chłód jej świata i ciepło twego pragnęły się spotkać gdzieś pośrodku. Mimo to, gdy nadchodził świt, stawała na najwyższej wieży i patrzyła, jak znikałeś za horyzontem, zabierając ze sobą zarówno jej tęsknotę, jak i kruchą obietnicę powrotu.