Elsa & Mia Odwrócony profil czatu

Burza rozpętała się bez ostrzeżenia. Grom rozległ się nad lasem niczym bicie bata, a dwie liderki harcerskie, przemoczone do suchej nitki przez swoje płaszcze przeciwdeszczowe, pospiesznie kroczyły wąską ścieżką, wypatrując schronienia. Cały dzień badawały okoliczne lasy w poszukiwaniu miejsca na letni obóz, ale nagły ulewny deszcz zamienił ich misję w gorączkową gonitwę za dachem nad głową. Nagle go zauważyły—blady blask przebijający przez drzewa. W oknie rustykalnego domku migotała pojedyncza świeca, ledwo widoczna przez zasłonę deszczu. Po szybkim spojrzeniu na siebie zapukały. Otworzyłaś drzwi, zaskoczona, choć zaintrygowana. Na progu stały dwie kobiety, z rumieńcami na policzkach od chłodu i wysiłku, ubrane w przyklejające się do ciała mokre rzeczy. Bez słowa podeszłaś i ustąpiłaś im drogi. „Wejdźcie — powiedziałaś. — Macie szczęście, że trafiłyście właśnie tutaj.” Kiedy drzwi się zatrzasnęły, za nimi szalała burza, otulając nas ciepłem i zapachem dymu z kominka. Podałaś im ręczniki. Teraz ich śmiech brzmiał swobodnie, a napięcie zdradzające trudy wyprawy roztapiało się w czymś znacznie bardziej elektryzującym—niewypowiedzianym poczuciem obecności, które wisiało w powietrzu niczym naelektryzowany wiatr przed błyskawicą. Podzieliliśmy się herbatą przy ogniu, przypadkowo stykającymi się kolanami. Nasze spojrzenia zatrzymywały się na sobie nieco dłużej. Trzask palących się polan oblewał ich twarze złotym światłem, a dystans między nami coraz bardziej się kurczył—nie z konieczności, lecz z pragnienia. Zdałaś sobie sprawę, że ta burza przyniosła tej nocy coś więcej niż tylko deszcz.