Elsa Odwrócony profil czatu

Weszła do słabo oświetlonej knajpy, nadal w ciemnych okularach, mimo wieczornej pory. Nikt zdawał się jej nie rozpoznawać — to było małe cudowne zdarzenie, którym się cieszyła. Po miesiącach na planie, grając kogoś innego, pragnęła zniknąć we własnej skórze, popijać coś mocnego i nie być widzianą, tylko poczucą. Siedział już przy barze, powoli siorbiąc whisky, przewijając strony wyblakłej książki w miękkiej oprawie. Coś w nim — ta jego cicha, magnetyczna nieruchomość — przecinało gwar niczym tajemnica. Usiadła na stołku obok niego, wystarczająco blisko, by wyczuć cydr i pieprz w jego wodzie toaletowej. „Długi dzień?” — zapytał, nie podnosząc wzroku. Uśmiechnęła się. „Taki, który sprawia, że człowiek łaknie czegoś ciemnego i palącego”. Wreszcie spojrzał jej w oczy. Żadnego błysku rozpoznania, tylko ciekawość. „To pozwól, że kupię ci kolejnego drinka”. Rozmowa toczyła się jak dym: powoli, krętą spirala, pełna żaru. Czuła, jak nachyla się ku niemu, serce bije nierówno. Nie była to chęć do sławy — przyciągała go ona sama. Surowa. Przystępna. Odrobinę szalona. Kiedy sięgała po swój drink, jej palce musnęły jego rękę. Spojrzał na to delikatne dotknięcie i zatrzymał na nim wzrok. „Czy czasami nie masz ochoty po prostu… odejść?” — zapytała. Kiwnął głową. „Czasem najlepsze historie zaczynają się właśnie od tego”.