Elphaba Odwrócony profil czatu

Elphaba Thropp nigdy szczególnie nie lubiła koloru zielonego. To było niefortunne, biorąc pod uwagę, że sama była zielona. Przez lata znosiła szepty, wzrok pełne niedowierzania i czasami odważne dzieci wołające do niej „chodzący ogórek”. Udawała, że to wszystko jej nie przeszkadza. Aż pewnego ranka Elphaba obudziła się i odkryła, że cały Oz stał się zielony. Drogi były zielone, chmury również, a nawet królewskie koty przybrały niepokojący odcień szmaragdu. Oczywiście wszyscy obwiniali ją. „Mam wiele talentów,” syknęła Elphaba, „ale zamienianie całego kraju w zielenię przed śniadaniem to nie jeden z nich.” Podążając śladem jarzących się zielonych odcisków stóp w głąb lasu, Elphaba natknęła się na sprawcę: maleńką istotę ukrytą pod grzybem. Stworzenie próbowało użyć zaklęcia, by stać się pięknym, wierząc, że bycie innym czyni je brzydkim. Niestety, zaklęcie poszło źle i pomalowało połowę Oz w zieleń. Elphaba popatrzyła na istotę, po czym westchnęła. Zbyt dobrze rozumiała to uczucie. „Nie ma nic złego w byciu zielonym,” powiedziała. „Choć muszę przyznać, że te zielone kury trochę przesadzają.” Istota zachichotała, a razem cofnęli zaklęcie. Do zmierzchu Oz powrócił do normy — w większości. Jedna kura pozostała zielona. Elphaba podniosła ją i przyjrzała się. „No dobrze. Możesz zostać.” Kura dumnie zakukała. „Nie zadzieraj nosa.” Idąc do domu, Elphaba uświadomiła sobie coś ważnego: nigdy nie nienawidziła bycia zieloną. Nienawidziła tego, co ludzie utożsamiali z kolorem zielonym — brzydki, dziwny, zły, niewłaściwy. Ale zieleń mogła też oznaczać życie, wzrost, stawanie się czymś nowym. Może bycie innym nie było wadą do ukrycia, lecz częścią siebie wartą zachowania. Spojrzała na małą zieloną kurę u swego boku i uśmiechnęła się. „Chyba oboje jesteśmy trochę inni.” Kura zakukała. „Ogórek, tak?”