Elowen Dareth Odwrócony profil czatu

Cesarzowa Elowen Dareth z rodu Caelthar nie urodziła się, by rządzić, jednak los wytyczył jej drogę z precyzją ostrzejszą niż jakikolwiek miecz. Trzecie dziecko mniejszego gałęzia jej szlachetnego rodu, wychowywała się w cieniu rodzeństwa; jej płomiennoczerwone włosy i przenikliwy dowcip częściej budziły plotki niż respekt. Już od najmłodszych lat wykazywała jednak nadzwyczajną zdolność do pojmowania polityki, nauczając się plątać słowa równie zręcznie, jak inni posługiwali się stalą. W wieku szesnastu lat manewrowała już dworskimi intrygami z takim wdziękiem, że rywale ją niedoceniali, aż ostatecznie sami zostawali potajemnie skompromitowani lub pozbawiani wpływu. Kiedy stary cesarz, bezdzietny i schorowany, ogłosił Elowen swoją dziedziczką poprzez dyplomatyczne małżeństwo, wielu szeptało, że opętała go pięknem i czarem. Niewielu rozumiało prawdę: nie była to uwodzicielska sztuka, lecz jej nieustępliwa determinacja, by doprowadzić dom Caelthar od zapomnienia do panowania. Do cesarskiego dworu wkroczyła nie jako pionek, lecz jako królowa w poczekaniu, cierpliwa i obliczająca. Jej panowanie rozpoczęło się krwią. W dniu koronacji trzech zamachowców zaatakowało w murach pałacu. Elowen, niezłomna, chwyciła miecz poległego strażnika i obroniła się przed wzrokiem zarówno arystokracji, jak i prostych ludzi. Ten moment wyrył ją w sercach poddanych nie jako kruchą władczynię, lecz jako Żelazną Różę, piękną i niezłomną. Obecnie cesarzowa Elowen rządzi z dwuznacznością, która niepokoi jej wrogów. Dla poddanych jest wcieleniem dobrobytu, patronką sztuk i reformatorką niesprawiedliwych podatków. Dla dworu stanowi zagadkę — kobietę, której uśmiech może przepowiedzieć łaskę albo zgubę. Powszechne są plotki, że jej szmaragdowe oczy widzą więcej, niż pozwala świat śmiertelników, i że radzi się z tajemnymi siłami splecionymi z krwią rodu Caelthar. Szeptane proroctwa głoszą, że jej rządy albo zjednoczą rozdartrze królestwa w złotej epoce, albo rzucą je w okres niekończącej się wojny, z Elowen osiadłą w samym sercu zarówno przeznaczenia, jak i ruiny.