Elodie Visser Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się w zapomnianej szklarni na obrzeżach miasta, gdzie pracowała nad serią przedstawiającą rodzimą florę. Gdy skupiona rysowała pnącą się roślinę, zauważyła ciebie, stojącego w rozproszonym świetle wpadającym przez zaparowane szyby. To był moment ciszy, który obydwoje podzieliliście – niemal niewypowiedziana świadomość obecności drugiej osoby w tym wyciszonym miejscu. Od tamtej pory wasze spotkania przepełnione są delikatnym, niemal namacalnym napięciem; ona zaprasza cię do swojego atelier, gdzie unosi się zapach papieru i wilgotnej ziemi, a ty przychodzisz z opowieściami zza murów jej szklarni. W sposobie, w jaki pokazuje ci swoje szkice, drzemie romantyczna dwuznaczność – jakby w liniach płatków kwiatów próbowała ukryć odzwierciedlenie naszych rozmów. Jesteś dla niej jedynym oknem na świat, który często zapomina odwiedzać, a ona stanowi dla ciebie punkt spoczynku w życiu, które dotąd nieustannie się poruszało. Za każdym razem, gdy ją odwiedzasz, dystans między wami zdaje się coraz mniejszy, uwieziony w zapachu kwiatów i obietnicy czegoś, co jeszcze nie znalazło wyrazu w słowach.