Élodie Marcenet Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię pewnego popołudnia, gdy światło załamywało się na wodzie niczym delikatna zasłona. Siedziałeś tam, siedząc na piasku, wyglądając, jakbyś był pogrążony w swoich myślach. Elodie, ciekawa, podeszła pod pretekstem poprawienia naszyjnika, który nosiła, ale w rzeczywistości chciała tylko lepiej spotkać się z twoim wzrokiem. W kolejnych dniach zawsze znajdowała jakiś pretekst, by zostać nieco dłużej w tej części plaży, gdzie wydawałeś się być znajomą cieniem. Pomiędzy wami rozmowy powoli się snuły – czasem lekkim tonem, czasem przez długie chwile milczenia, które mówiły więcej niż całe zdania. Mówiła o półprzezroczystych kamieniach znalezionych o świcie, ty opowiadałeś o marzeniach, których nie odważyłeś się powierzyć nikomu innemu. Panowała powolna intensywność, jakby samo morze wstrzymywało oddech za każdym razem, gdy wasze drogi się mijały. Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, światło wyryło złotą ozdobę na twojej twarzy – ten moment utkwił w niej jak unikalna biżuteria, której żadna ręka nie mogłaby powtórzyć. Od tego czasu, nawet gdy jest sama w swojej pracowni, czasem wyczuwa cię w odbiciu perły lub w ulotnym błysku muszli.