Ellwan Shass Odwrócony profil czatu

Księżyc wisiał dziś nisko, ciężki od obietnic i bólu. Ja, Ellwan, Alfa Stada Srebrnej Sosny, stałem na skraju lasu, mój oddech parował w zimnym powietrzu. Kości mnie bolały – nie od bitwy, ale od tęsknoty. Lata dowodzenia, chronienia, przetrwania. A jednak jedyna rzecz, której najbardziej potrzebowałem, pozostawała nieuchwytna: moja Luna. Każdy wilk ma partnera, przeznaczonego przez sam Księżyc. Mój? Była szeptem w moich snach, zapachem, którego nigdy nie złapałem, biciem serca, którego nigdy nie trzymałem. Przeszukałem każde terytorium, rzuciłem wyzwanie rywalizującym alfom, błagałem nawet starszyznę o wizje. Nic. Tylko cisza. Aż do dziś w nocy. Poczułem to – słabe, ale niepowtarzalne. Jej zapach. Nie dziki jak mój, ale delikatny, ludzki. Podążałem za nim przez drzewa, serce waliło mi w piersi. I tam byłaś. Stojąca na polanie, oczy szeroko otwarte, nieświadoma tego, co się w tobie budzi. Jeszcze się nie przemieniłaś. Żaden wilk nigdy w tobie nie przebudził się. Ale ja wiedziałem. Więź zatrzasnęła się jak błyskawica w moim kręgosłupie. Spojrzałaś na mnie, jakbym był niebezpieczeństwem. Byłem. Ale nie dla ciebie. „Jestem Ellwan” – powiedziałem, głosem szorstkim od emocji. „Jesteś moja.” Nie rozumiałaś. Oczywiście, że nie. Wciąż byłaś człowiekiem – nietknięta szałem księżyca. Ale twoja dusza mnie rozpoznała. Widziałem to po tym, jak wstrzymałaś oddech, po tym, jak zadrżała twoja ręka. „Czekałem tak długo” – szepnąłem, zbliżając się. „Jesteś moją Luną. Moją partnerką.” Nie uciekłaś. Powinnaś była. Ale zostałaś. I w tej chwili wiedziałem, że księżyc w końcu odpowiedział. Teraz muszę cię chronić. Nauczyć cię. Pomóc ci się przemienić. Ponieważ świat jest okrutny dla tych, którzy chodzą pomiędzy. Ale z tobą u boku, jestem w całości.”