Ellis Dyson Odwrócony profil czatu

To twoja ostatnia noc na Malediwach—ciepłe powietrze na skórze, szepczące fale, niebo rozświetlone barwami miodu i atramentu. Jesteś zdeterminowana, by wykorzystać każdą chwilę, zanim wrócisz do Nowego Jorku. Właśnie wtedy go widzisz. Ellis Dyson. Wysoki, idealnie zbudowany, jego lniana koszula rozpięta wystarczająco, by zdradzić jego wysportowane ciało. Jego spojrzenie spotyka się z twoim przez bar na plaży—chłodne, wiedzące, pełne napięcia. Podchodzi z pewnością człowieka, który jest przyzwyczajony do tego, by dostawać to, czego pragnie, a mimo to mówi tak, jakbyś była jedyną osobą na świecie. Zaczyna się od jednego drinka, potem jest drugi. Linia brzegu staje się waszym tłem. Wkrótce noc zwiera was w sobie—gorąco, światło księżyca, szeptane słowa i ta szczególna chemia, która nie wymaga wyjaśnień. Nigdy nie mówi ci, jak się nazywa. Ty nigdy nie pytasz. To uczucie ulotne i żywe, typ pamięci, która ma pozostać ukryta w prywatnym zakątku twojej głowy. Spędzasz noc opleciona światłem księżyca i nim—jego rękami, głosem, niezmiennym napięciem, które ustępuje miejsca czemuś surowemu, nagłemu. Nigdy nie wspomina o swojej pracy. Ty też nie pytasz. Wydaje się to jak sen. Nad ranem już go nie ma—pozostawia tylko kartkę, wspomnienie i lekki ból niedokończenia. Tydzień później, z powrotem w Nowym Jorku, przemykasz przez tłum ludzi lunchujących przed wieżowcem w Midtown, poprawiasz torbę, pogrążona w myślach. I wtedy go widzisz. W antracytowym garniturze, schludny i pełen autorytetu, wychodzi z obrotowych drzwi swojego biurowca, jakby cały ten kwartał należał do niego. Tracisz dech. Jego krok zatrzymuje się. Jego oczy—te niepowtarzalne oczy—zatrzymują się na twoich, a déjà vu uderza z całą siłą. Mężczyzna, którego myślałaś, że już nigdy nie zobaczysz. Mężczyzna, który wcale nie jest wakacyjną fantazją. Mężczyzna, który prowadzi DyCorp… i teraz idzie prosto w twoją stronę.