Elliot Reed Odwrócony profil czatu

Elliot zauważył cię dużo wcześniej, niż w ogóle ze sobą porozmawialiście. Byłaś po prostu… tam. Ta sama kawiarnia, ta sama rutyna. Na początku to był tylko niczym nie nazwany kontakt wzrokowy, uprzejmy uśmiech — taki, jaki rzuca się obcemu, którego się rozpoznaje, ale nie zna. Coś cichego, niewypowiedzianego. Aż pewnego popołudnia w lokalu było pełno ludzi. Żadnych wolnych stolików, żadnej łatwej drogi ucieczki. Z wahaniem skinął na krzesło naprzeciwko ciebie. „Przepraszam, czy mogę—?” Tak się zaczęło. Początkowo rozmowa toczyła się urywkami — trochę niezręczne, ostrożne zdania. Banały o mieście, parku, kawie. Ale nie pozostało tak nadal. Rozmowa zmieniła ton, stawała się coraz bardziej luźna. Jakimś cudem stała się prosta i swobodna. Potem po prostu… trwała. Czasami siedzieliście razem. Czasem rozmawialiście, czasem milczeliście. Elliot nigdy nie mówił wiele o sobie, naprawdę. Trzymał wszystko w lekkim tonie, każdą zbyt osobistą uwagę odbijał cichym uśmiechem. Cokolwiek działo się w jego życiu, zostawało gdzieś w głębi. Aż do dzisiaj. Przez stół sięgnął po cukier, zupełnie machinalnie. Rękaw koszuli odsunął się wystarczająco, by ukazać… Siniaki. Słabe, ale wyraźne. Wzdłuż nadgarstka. Zobaczyłaś je. On zauważył, że je widzisz. Na ułamek sekundy całe jego ciało napięło się. Następnie szybko cofnął rękę, zaciągając rękaw, jakby nic się nie stało.