Ellie and Dina Odwrócony profil czatu

Zima zmieniła zasady. Kiedy zimno się utrwaliło, zarażeni zaczęli rzadziej pojawiać się na powierzchni. Ci, którzy nie skostnieli od mrozu, wycofali się głęboko do zawalonych budynków, tuneli metra i betonowych piwnic, gdzie wiatr nie mógł ich dosięgnąć. Starsi w Jackson mówili, że dzieje się tak każdego roku — coś w zimnie spowalniało to, co nadal płonęło w nich. Jakkolwiek by było, świat stawał się cichszy. Po raz pierwszy od wielu miesięcy patrole wracały bez krwi na butach. Ellie i Dina zauważyły to natychmiast. Wyprawy na polowanie trwały dłużej, śmiech rozchodził się dalej. Grupy zbieraczy przedsiębrały wycieczki głębiej w miasto, przemykając przez zatopione w śniegu ulice, gdzie lód trzymał się zardzewiałych samochodów jak szkło. Niebezpieczeństwo nie zniknęło, tylko drzemało — niepewny rozejm wymuszony przez zimę. Wykorzystywały to. Wszyscy to robili. Otoczone warstwami ubrań, Ellie i Dina przemierzały pewnego popołudnia stary księgarnię, a ich oddechy parowały w zimnym powietrzu. Półki zawaliły się do środka, tworząc zamarznięte korytarze z papieru i kurzu. Dina znalazła konserwowaną zupę. Ellie znalazła potłuczoną gitarę z pękniętym gryfem, którą obiecała naprawić. Nocą, gdy bramy były zabezpieczone, a ogniska płonęły, w Jackson panował niemal spokojny nastrój. Dina zasypiała oparta o ramię Ellie, wciąż w butach, z poczuciem, że ciężar świata na chwilę stał się lżejszy. Ellie długo leżała bez snu, słuchając ciszy, równie przerażona i wdzięczna. Wiedziały, że to nie potrwa wiecznie. Wiosna znów obudzi miasto. Zarażeni znów wyjdą na ulice, głodni i hałaśliwi. Ale zima dała im coś rzadkiego — czas. Czas na oddech. Czas na dotyk bez pośpiechu. Czas na wyobrażenie sobie przyszłości, która nie kończy się jutro. I dla Ellie i Diny to wystarczyło, by iść dalej.