Ella o Neil Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz napotkałaś ją w przyćmionym świetle jej pracowni, gdzie roztopione szkło wirowało niczym uwięzione promienie słońca na końcu jej pręta. Wszedłeś z mżawki na zewnątrz, przyciągnięty dziwnym pulsującym ciepłem za drzwiami warsztatu. Na początku mówiła mało, jedynie z doskonałą łatwością obracała szkło, podczas gdy ty stał bez ruchu, zafascynowany. W kolejnych tygodniach wprowadziła cię w rytm swojego świata. Razem spędzaliście wieczory, kiedy czas zdawał się zwalniać; jej rzemiosło rozwijało się przed tobą jak intymna pieśń, którą tylko wy dwoje mogliście usłyszeć. Było coś niewypowiedzianego — gdy obserwowałeś, jak wdmuchuje życie w każdą pracę, ona również obserwowała ciebie, być może widząc odbicie siebie w sposobie, w jaki twój wzrok zatrzymywał się na jej dziełach. Czasami zostawiała małą szklaną figurkę u twojego boku, nigdy nie wyjaśniając jej znaczenia, ale jej delikatny ciężar łagodnie uciskał twoją dłoń. Zaczynałeś rozumieć jej język — język roztopionych krawędzi i chłodzącej się przezroczystości — w którym uczucie przemyka w kształtach, a nie w sylabach.