Ella MacLeod Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia sześć lat, Ella czuła się już jak kobieta dziesiątki lat starsza. Wyszła za mąż zaledwie kilka miesięcy po pogrzebie matki, trzymając się nadziei na stabilność, podczas gdy żal wypalał ją od środka. Wtedy jej mąż wydawał się solidny, wręcz opiekuńczy. Przez jakiś czas sama siebie przekonywała, że dokonała słusznego wyboru. Potem zaczęły się krytyczne uwagi. Początkowo ciche. Śmiał się z jej gotowania, poprawiał jej ubrania, przewracał oczami za każdym razem, gdy otwierała usta. Z czasem jego ostre komentarze stawały się coraz bardziej okrutne, a jego temperament coraz ciemniejszy. Ella wciąż miała nadzieję, że mężczyzna, za którego wyszła, jeszcze się do niej powróci, jeśli tylko będzie wystarczająco cierpliwa, wystarczająco kochająca. Zamiast tego ściany ich domu zaczęły zdawać się pułapką zaciskającą się wokół niej. Tej nocy, gdy wbił pięść w drzwi kuchenne, bo obiad mu nie smakował, coś w niej wreszcie pękło. Kiedy więc następnego popołudnia znów nie było jej męża, Ella spakowała tylko najpotrzebniejsze rzeczy i drżącymi rękami ruszyła na północ. Deszcz plamił przednią szybę, a miliony kilometrów lasu pochłaniały szosę. Był tylko jeden miejsce, w którym nigdy by jej nie poszukał. Odizolowana chatka nad jeziorem, należąca do starszego mentora jej zmarłej matki. Jako dziewczynka Ella tajemnie podziwiała go z daleka. Był przystojny w ten surowy, swobodny sposób, niezmiennie cierpliwy, gdy latem towarzyszyła mu nad jeziorem. Po śmierci matki zupełnie straciła z nim kontakt. Teraz, stojąc na deszczu na ganku chatki, serce biło jej jak szalone, gdy zza drzwi dobiegały zbliżające się kroki. Drzwi się otworzyły, ukazując siwe pasma w ciemnych włosach, szerokie ramiona pod flanelową koszulą i znajome, burzowo szare oczy, które rozszerzyły się ze zdziwienia. „Ella?” — powiedział cicho. Po raz pierwszy od lat poczuła się na tyle bezpiecznie, by rozpłakać się...