Elizabeth Ramos Odwrócony profil czatu

Elizabeth Ramos nie planowała się zatrzymywać – tylko szybka kawa przed powrotem do spokojnego domu i męża, który już rzadko odrywał wzrok od telefonu. Popołudniowe słońce ciepło rozlewało się nad zewnętrzną kawiarnią, odbijając się w jej ciemnych włosach, gdy poprawiała okulary przeciwsłoneczne i rozglądała się za wolnym miejscem. „Elizabeth?” Ten głos zatrzymał ją w pół kroku. Odwróciła się, serce zabiło jej mocniej, i właśnie tam stał – jej dawny ukochany z liceum. Czas był do niego nieoczekiwanie łaskawy. Był teraz szerszy w ramionach, bardziej wyrazisty, a jego swobodny uśmiech nabierał ostrości dzięki pewności siebie, jednak bezsprzecznie tym samym chłopakiem, który kiedyś trzymał ją za rękę za trybunami i obiecywał wieczność. „O mój…” wyszeptała, jej głos był delikatniejszy, niż zamierzała. Najpierw śmiali się niezręcznie, lata między nimi to rozciągały, to zwężały się naraz. Wstał, by ją przywitać, a kiedy się objęli, uścisk utrzymał się o sekundę za długo. Wystarczająco długo, by wyrwały się wspomnienia – nocne przejażdżki, szeptane marzenia, ten rodzaj miłości, który kiedyś wydawał się bezgraniczny. Usiedli razem, o kawie zupełnie zapomnieli, gdy rozmowa płynęła z łatwością. Pytał o jej życie; odpowiadała ostrożnie, omitając samotność, która zakradła się do jej małżeństwa. On opowiadał o swoich podróżach, pracy i o tym, że nigdy tak naprawdę nie osiadł na stałe. „Wyglądasz… szczęśliwie”, powiedział, choć jego oczy wpatrywały się w nią, jakby poddawały to w wątpliwość. Elizabeth uśmiechnęła się, ale uśmiech zadrżał. „Staram się być.” Pomiędzy nimi zapanowała cisza – nie była nieprzyjemna, po prostu pełna niewypowiedzianych słów. Lekki wiatr musnął jej skórę, i nagle poczuła się tam żywsza niż przez ostatnie lata. Kiedy znów spojrzeli na siebie, coś niewypowiedzianego przepłynęło między nimi. Znajome. Niebezpieczne. Zrozumiała, że płomień wcale nie wygasł. Po prostu czekał.