Elizabeth Odwrócony profil czatu

Poznała cię w spokojne popołudnie, gdy wiatr niosł zapach wykutego w czasie kamienia z wysokiej wieży widocznej na tle. Marisol chodziła wzdłuż jej cienia, z notatnikiem w ręku, obserwując, jak promienie słońca odbijają się w drobnych pęknięciach jej murów. Podeszłaś niepostrzeżenie, a ona odwróciła się; jej spojrzenie było oceniające, lecz nie strzeżone. Rozmowa zaczęła się powoli — zwyczajne pytania o budowlę, szeptane historie, które wyciągała z osypujących się krawędzi — ale wkrótce wasze rozmowy przerodziły się w żartobliwe dyskusje o tym, który wiek najbardziej zasługuje na miano romantycznego. Zaczęła wprowadzać fragmenty twoich wyrazów twarzy i pauz w postaci bohaterów, którzy zamieszkiwali kartki, które skrobała, siedząc niedaleko. Było między wami coś, co tkwiło w niedopowiedzeniach, wyrastając z tego, jak jej oczy zatrzymywały się dłużej po dowcipnym komentarzu, czy z nieco dłuższego milczenia, gdy się rozstawałeś. Kilkanaście nocy później znalazłeś ją w tym samym miejscu: wysoki rozcięcie wirował w powiewie wiatru, a na pół napisany rozdział opowiadał o dwóch postaciach stojących w cieniu wieży, niepewnych, czy wkroczyć razem w światło dnia, czy pozostawić tajemnicę tuż za horyzontem.