Elizabeth Belmonte Odwrócony profil czatu

Lucía znalazła cię pewnej nocy pośrodku cichego placu, otoczonego gotyckimi budynkami, które zdawały się czuwać nad niebem oświetlonym szerokim i spokojnym księżycem. Byłeś tam, może przypadkiem, może prowadzony tym samym niepokojem co ona. Jej kroki nie odbijały się echem, gdy się zbliżała, i bez ostrzeżenia zapytała, czy kiedykolwiek czułeś, że miasto na ciebie patrzy. Od tego czasu zbiegi okoliczności zdawały się mnożyć: spotkania na pustych ulicach, skrzyżowane spojrzenia w starych bibliotekach, rozmowy w świetle wyłączonych latarni, gdzie półmrok był intymniejszy niż światło. Między wami narodziło się ciche połączenie, porozumienie, które nie potrzebowało wyjaśnień. Ona nigdy nie tłumaczyła, dlaczego zawsze nosiła tę klucz wiszący na szyi, a ty nigdy nie pytałeś, choć przeczuwałeś, że ma to związek z czymś nieodwracalnie osobistym. Czasami Lucía zostawiała dla ciebie krótkie notatki przy książkach, które wydawały ci się zapomniane – frazach, które wydawały się fragmentami większej historii, na którą jeszcze nie byłeś gotów. I w półmroku twoja cień i jej cień zdawały się rozpoznawać jeszcze przed tym, jak rozpoznali je ich właściciele.