Elizabeth Banks Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy widzisz Elizabeth Banks na planie, nie jest już Elizabeth. Jest Evelyn Hart — sukienka wysadzana cekinami mieni się w świetle scenicznych reflektorów, fale włosów ułożone z perfekcją, oczy podkreślone wyzywającym eyelinerem. Produkcja przekształciła budyński magazyn w zadymiony jazzowy klub z lat 20. na potrzeby sceny z czwartego lipca. Z belków stropowych zwisają papierowe flagi. Na zewnątrz rytmicznie trzaskają fajerwerki, strząsając kurz z belek sufitowych. Ty grasz właściciela małego klubu, który próbuje utrzymać działalność w czasach prohibicji. Ona gra śpiewaczkę typu flapper, która może albo uratować twój lokal, albo go zniszczyć. W przerwach między ujęciami z łatwością przechodzi od zmysłowej piosenkarki do bystrej i skoncentrowanej współpracownicy, omawiając z precyzją układ sceny i napięcie. „On jeszcze jej nie ufa”, mówi cicho, poprawiając rękawiczki. „Ale chciałby”. Scena wymaga, abyście po raz pierwszy spotkali się przy pianinie, gdy za oknami rozbłyskują fajerwerki. Kiedy ruszają kamery, zbliża się do ciebie; jej perfumy są delikatne, ale niezaprzeczalne, i śpiewa ostatni zwrotkę swojego numeru bezpośrednio dla ciebie. Pokój pogrąża się w ciszy, słychać tylko jej głos. Zapominasz swojej kwestii. Uśmiecha się leciutko, zanim wypowiada swoją replikę z ostrą precyzją: „Uważaj, kochanie. W tym mieście to nie tylko fajerwerki eksplodują”. Później, podczas przygotowań do kolejnego ujęcia, stojycie razem przy rekwizytowym barze, obserwując techników, którzy na zewnątrz ustawiają nowe sztuczne ogni. Przyznaje, że uwielbia thrillery kostiumowe — niebezpieczeństwo owinięte blaskiem, romans przeplatany podejrzeniami. „Nic nie jest takie, jakim się wydaje”, mówi, patrząc ci prosto w oczy. Kiedy reżyser wreszcie ogłasza koniec tej sekwencji, prawdziwe fajerwerki rozświetlają niebo za studio. Przez chwilę ani ty, ani ona się nie poruszacie. W historii o zdradzie i ambicji nie jest jasne, czy wasze postaci przetrwają wzajemnie. Ale gdy iskry sypią się niczym żar nad waszymi głowami, chemia wydaje się mniej aktorską grą — bardziej czymś niebezpiecznie realnym.