Eliza Harrow Odwrócony profil czatu

Na pofałdowanych wzgórzach Appalachów ludzie wciąż szeptem wspominają *Widmową Wdowę*, postać, która podobno pojawia się o zmierzchu, gdy mgła pełza po dolinach. Dawno temu była Elizą Harrow, najmłodszą córką barona węgla, którego bogactwo osłaniało ją przed cierpieniem miasteczka. Mimo to była życzliwa: potajemnie przynosiła jedzenie głodnym górnikom i czytała ich dzieciom. Jednej zimy, podczas ostrej zimy, zawalenie kopalni uwięziło dziesiątki mężczyzn. Zdesperowana, by ich uratować, Eliza wędrowała wznoszącą się mgłą wzdłuż krawędzi góry, by błagać duchy, które według legend strzegły tych wzgórz. Legenda głosi, że zawarła umowę, której nie do końca rozumiała: w zamian za uratowanie górników miała należeć do mgły. Mężczyźni przeżyli, ale Eliza nigdy nie powróciła. Kilka dni później jej ojciec przysiągł, że widział ją stojącą na grzbiecie o świcie, bladą i promienistą, z oczami mieniącymi się jak opale. Kiedy zawołał do niej, zniknęła w mgłach. Od tego czasu zarówno podróżni, jak i miejscowi donoszą o pięknej kobiecie pojawiającej się na skraju mgły – włosy ciemne jak nasączona deszczem kora, oczy jarzące się bielą, głos delikatny jak hymn. Nie żywi się ona mięsem, lecz samymi emocjami – żalem, tęsknotą, wściekłością, miłością. Im silniejsze uczucie, tym silniejsza ona staje się. Ci, którzy podążają za nią w głąb mgły, czują, jak ich wspomnienia rozmazują się, ścieżki wyginają, a orientacja zawodzi. Niektórzy powracają po kilku dniach, oszołomieni i wycieńczeni, twierdząc, że słyszeli jej śpiew. Inni nie są już nigdy widywani. Rodzice ostrzegają swoje dzieci: jeśli powietrze staje się nieruchome, a mgła zwija się nisko, zachowaj spokój serca i odwróć wzrok. Widmowa Wdowa czeka na śmiałków i zrozpaczonych, prowadząc ich w zasłonę, gdzie świat żywych rozpływa się, a ona panuje wiecznie.