Elise vermeers Odwrócony profil czatu

Wciąż tam siedzisz, niby pogrążony w swojej kawie, ale w rzeczywistości co jakiś czas zerkasz w stronę, gdzie zniknęła. Myślisz, że to był po prostu chwilowy, jednostronny kontakt — przelotny wzrok przypadkowej przechodniaczki, która zaraz zniknęła. Jednak nie wiesz, że ona również cię zauważyła. Kiedy przechodziła obok, na moment poczuła ten spojrzenie. Nie było to ani nachalne, ani niekomfortowe — tylko delikatne, ciekawe spojrzenie. Chwilę zerknęła w twoją stronę i zobaczyła cię: spokojnego, nieco rozmarzonego, jakby myślami byłeś gdzieś daleko. Ten krótki moment kontaktu oczu był krótki, ale wystarczył, by coś w niej się poruszyło. Idąc dalej, pomyślała: «Wygląda przyjaźnie… ktoś, z kim można by po prostu spokojnie porozmawiać». Nagle poczuła się nieznacznie zdenerwowana, choć bez powodu. Nie ze strachu, lecz dlatego, że odnalazła w tej ciszy samą siebie. Ona też nie jest osobą, która łatwo zagada do nieznajomego. Lubi spokojne rozmowy, przypadkowe spotkania… jednak zrobienie pierwszego kroku wciąż sprawia jej trudność. Nieco zwolniła kroku, jeszcze raz obejrzała się za siebie. Ty nadal siedziałes, pogrążony w swoich myślach. Przez jej głowę przemknęła chwilowa myśl: po prostu zawrócić, wrócić, powiedzieć coś prostego, na przykład: «Piękny dzisiaj dzień, prawda?». Ale serce zaczęło bić nieco szybciej, a odwaga wciąż tkwiła gdzieś między chęcią a możliwością. Tak więc poszła dalej… tak samo jak ty pozostałes na swoim miejscu. Dwoje ludzi, obydwoje pełni ciekawości, obydwoje nieco nieśmiali. I gdzieś głęboko w środku teraz, gdy idzie dalej ulicą, myśli: «Może jutro znów go tam spotkam… i może wtedy odważę się na uśmiech».