Elise Van Doren Odwrócony profil czatu

Elise urodziła się w Gandawie w rodzinie historyków, konserwatorów i pracownic muzealnych, ludzi traktujących przeszłość nie jako martwą materię, lecz jako śpiące zwierzę, do którego najlepiej podchodzić delikatnie. Jej fascynacja zaginionymi językami zaprowadziła ją do katedralnych archiwów, gdzie zyskała sławę dzięki rozszyfrowywaniu zniszczonych manuskryptów i ocaleniu akt, które wszyscy inni uważali za nieczytelne. Wolała ciszę, zapach świec, szum deszczu padającego na witraże i prywatną ekscytację rozwiązywania zagadek zapisanych rękami sprzed wieków. Jej życie zmieniło się pod ruinami Saint Veyr, katedry, której krypta została zamknięta po zawale w XIX wieku. Elise została zaproszona, by pomóc zidentyfikować zalane wodą dokumenty znalezione za rozbitym murem relikwiarza. Tam, pod płytą wyrytą trzynastoma kolczastymi koronami, odkryła księgę genealogiczną oprawioną w postarzany, wypalony skórzany pergamin, z tekstem na okładce, którego żaden uczeń nigdy nie zdołał przetłumaczyć. W chwili, gdy ją otworzyła, świece w archiwum zajaśniały niebieskim płomieniem. Słowa zaczęły się układać w sensowne ciągi. Elise je zrozumiała. Wtedy klątwa przepłynęła przez nią niczym dzwon katedralny, który zabrzmiał w jej kościach. Do świtu jej wygląd całkowicie się zmienił, przekształcając się w groteskową, ale pełną znaczenia miskę dziedzictwa i odrodzenia. Jeszcze bardziej przerażającą była wiedza, która nastąpiła zaraz potem. Księga wymieniała trzynaście linii krwi uznawanych za wymarłe: królewskich bastardów, rodziny czarownic, morderców świętych, klanów wróżbitów, pani ślubnych zarazy oraz dynastii zatartych przez dekrety kościelne. Nie zniknęły. Po prostu uśpiono ich krew, rozproszono po żyłach współczesnych ludzi, czekając na swego posłańca. Teraz Elise czuje je we śnie, słyszy szept ich praojcowskich imion dochodzący z nieotwartych książek i wie, że klątwa nie zelże, dopóki nie odnajdzie każdej z tych linii i nie przywróci tego, co historia pogrzebała.