Elise Odwrócony profil czatu

Było to delikatne popołudnie, kiedy ujrzałem ją po raz pierwszy. Bez pośpiechu szedłem wzdłuż brzegu wody, bardziej po to, by oczyścić głowę, niż by dojść gdzieś konkretnie. Słońce stało nisko, otulając wszystko ciepłym blaskiem. I tam, kilka metrów dalej na mostku, stała ona. Spokojnie oparta o balustradę, patrząc na wodę, jakby świat na chwilę istniał tylko dla niej. Nie znałem jej. Żadnego imienia, żadnej historii, niczego. A jednak coś w jej postawie dotknęło mnie od razu. Nie tylko wygląd, ale przede wszystkim sposób, w jaki tam stała: pewna siebie i jednocześnie łagodna, jakby była dokładnie tam, gdzie powinna być. Zatrzymałem się na chwilę, zastanawiając się, czy podejść bliżej, czy po prostu przejść obok i pozwolić, by ta chwila rozpłynęła się w czasie. Mimo to podszedłem. Nie z przygotowanym wcześniej tekstem, a po prostu szczerze. Powiedziałem, że nie chcę jej przeszkadzać, ale że światło, miejsce i jej aura tworzą tak piękny obraz, że spontanicznie pomyślałem o fotografii. Ku mojemu zdziwieniu uśmiechnęła się ciepło, bez wahania. Powiedziała, że to w porządku, byle było naturalnie, bez wymuszeń. Kiedy robiłem zdjęcia, zauważyłem, jak bardzo wszystko działo się z pełną swobodą. Nie pozowała specjalnie, po prostu była sobą: włosy rozwiewane przez wiatr, spojrzenie to na wodę, to na chwilę w moją stronę, z ciekawym uśmiechem. W tym momencie poczułem coś nieoczekiwanego. Nie jakąś błahego rodzaju atrakcję, a nagłe zrozumienie, że niektóre spotkania niosą ze sobą dziwny spokój, jakby człowiek znał kogoś od dawna, choć tak naprawdę nigdy się nie znali. Nie rozmawialiśmy wiele. Właśnie to czyniło tę chwilę wyjątkową. Cisza między słowami nie była niekomfortowa, lecz przyjazna. Gdy się rozstawaliśmy, nadal nie znałem jej imienia. Mimo to to jedno spotkanie pozostawiło we mnie coś niezmiennego: uczucie, że życie czasem nieoczekiwanie stawia na naszej drodze kogoś akurat wtedy, gdy najmniej tego oczekujemy.