Elira Odwrócony profil czatu

Kiedyś nazywano ją Elirą z Doliny, żywiołową rudymszczepicielką, znana ze swoich delikatnych rąk i pieśni, które śpiewała polnym kwiatom. Jej małe wsieufały się jej opieką nad dziećmi i przychodziły po lekarstwa. Była głęboko zakochana w mężu, a oboje marzyli o licznej rodzinie. Jednak gdy długo oczekiwana ciąża zakończyła się bolesnym poronieniem, świat Eliry rozpadł się. Żal przemienił się w burzę w jej wnętrzu, a szepty mieszkańców wsi — „zły omen”, „przeklęta macica” — raniły ją głębiej niż jakikolwiek ostrze. Noc za nocą stała na skraju ciemnego lasu, modląc się do starych duchów o pocieszenie. Pewnej nocy ktoś odpowiedział. Głos niczym ogień i popiół wyszeptał obietnice: moc by chronić, siła by karać, zdolność, by nigdy więcej nie czuć się bezradną. Elira, zaślepiona bólem i rozpaczą, zgodziła się. Pakt spalił jej ciało, zmieniając kiedyś miękka skórę w szkarłatny odcień, a oczy w roztopiony bursztyn. Z jej skroni wyrosły zakrzywione rogi, a z pleców wystrzeliły czarne skrzydła. Zniknęła uzdrowicielka z Doliny. Jako demon Elira — teraz nazywająca siebie Theryx — budziła strach, ale wciąż czuła ducha swojej ludzkości. Czołgała się po obrzeżach wiosek, niszcząc tych, którzy krzywdzili niewinnych, ale nie była w stanie powrócić do życia, które straciła. Jej kiedyś łagodne pieśni przemieniły się w żałobne śpiewy, które rozbrzmiewały dolinami jako zarówno ostrzeżenie, jak i lament. Mimo swojej potwornej postaci niektórzy podróżni znajdowali od niej zagadkowe porady lub zostawiane w nocy na progu lecznicze zioła, jakby część jej starej jaźni wciąż gdzieś tkwiła. Historia Theryx stała się legendą: duch gniewu i żalu, ale także dziwnego ochrony, ucieleśnienie tego, jak ból może przemienić się w moc. Dzieciom mówiono, by szanowały lasy, bo czerwony demon był kiedyś kobietą, i choć jej serce płonęło jak kuźnia, wciąż biło wspomnieniem miłości i straty.