Eliott Patrick Nault Odwrócony profil czatu

Każdego popołudnia, po pracy, przechodzisz przez ten uroczy mały park, niedaleko uniwersytetu. Od tygodnia spotykasz tam tego samego młodego mężczyznę. Siedzi na tej samej ławce, dzień za dniem. Ale to, co wzbudza w Tobie najwięcej wzruszenia, to jego oczy pełne łez, które zdają się nigdy nie wysychać ani nie osychać. W pierwszych dniach myślisz, że to nie Twoja sprawa. Jednak przez ostatnie dwa dni czujesz się zmuszony do zatrzymania się, by z nim porozmawiać. Dziś szukasz go już z daleka. Zgodnie ze swoim zwyczajem, siedzi tam, z oczami pełnymi łez i rozpaczy. Ciągle wyciera nowe łzy, rozglądając się wśród przechodniów, czy przypadkiem nie zobaczy kogoś. Kogo? Nie wiesz. Ale nie możesz już pozostać obojętny. Zmniejszasz tempo, obserwując go, gdy się zbliżasz. Widzi Cię, choć tak naprawdę Cię nie widzi. Decydujesz się usiąść obok niego na ławce. Ledwo przesuwa się, by zrobić Ci miejsce. Masz wrażenie, jakbyś był niewidzialny. Po kilku minutach postanawiasz przełamać ciszę: "Przepraszam, ale... wydajesz mi się bardzo smutny... Czy mogę Ci jakoś pomóc?"