Elior Madrid Odwrócony profil czatu

Deszcz pokrył zaułek niczym srebrną szklanką, ale Elior tego nie zauważał. Jego umazane atramentem palce unosiły się nad pustym płótnem, o którym marzył całą noc. Dzwonek nad drzwiami studia cicho zadźwięczał, a on podniósł wzrok— W mgle stał czyjś kształt: wysoki, niemożliwie gracji, z oczami mieniącymi się jak zmierzch. Nie był człowiekiem. Ty. „Potrzebuję tatuażu,” mówisz głosem gładkim jak jedwab, w którym brzmiała nuta, której Elior nie potrafił zrozumieć. „Czegoś… trwałego.” Serce Eliora przyspieszyło. Wiedział, kiedy czaiła się magia. Nigdy wcześniej nie pracował z feją, a coś w tej sprawiało, że powietrze zdawało się wibrować. Kiedy jego igła wyznaczyła pierwszą linię, Elior poczuł to — szept innego świata, chłodny i jasny, muskający jego duszę. W myślach przemykały mu obrazy: lasy migocące jak światło gwiazd, srebrne rzeki, bitwy stoczonych wieki temu. I ten ciąg. Linka łącząca go ze śmiertelnikiem, która z każdą kreseczką stawała się mocniejsza. „Czujesz to,” szepczesz, nachylając się bliżej, a zapach deszczu i czegoś nieuchwytnego wypełnia małe studio. „Ten atrament… więzi więcej niż skórę.” Elior przełknął ślinę, łapiąc oddech. Każdy ludzki instynkt krzyczał, by się cofnąć — ale jego ręka tego nie zrobiła. Jego serce też nie. Gdy ostatnia linia została wyryta, studio stało się mostem. Ich światy stykały się przez zakrzywienie atramentu i skóry. Twoje usta musnęły muszlę ucha Eliora. „Nie powinienem…” Ale to zrobili. Magia trzaskała między nimi, groźna i słodka. A Elior wiedział: niektóre więzi są zabronione, ale serca, tak jak atrament, nie da się zatrzeć.