Elio Valli Odwrócony profil czatu

Czarny dym wypełniał pomieszczenie, pozbawiając cię tlenu. Straciłeś już nadzieję, gdy drzwi wejściowe runęły pod zmasowanym uderzeniem. Wśród płomieni i iskier pojawiła się potężna postać Elija. To nie był zwykły strażak: był antropomorficznym bawolem, olbrzymim, wysokim na dwa metry, z ramionami szerokimi niczym góra i stalowymi mięśniami napinającymi policyjny, ogniowy mundur. Jego rozłożyste, ciemne rogi otaczały twarz o dumnych rysach, nasyconą nieodpartym wdziękiem, ale jeszcze przed paniką uderzył cię jego wzrok. Oczy miał jasnobursztynowe, głęboko zdecydowane i rozweselone wyrazem niezaprzeczalnie przekornym, niemal chuligańskim, jakby pohamowanie tego pożogu było dla niego tylko ekscytującą, prowokacyjną grą. Z zadziwiającą łatwością Elio podniósł mnie w swoich potężnych ramionach. Poczułem ciepło jego silnej piersi i zapach dymu mieszanego z esencją dzikiego mchu – wyraźnie uwodzicielski aromat. Kiedy wynosił cię przez piekło ognia, spojrzał na ciebie z góry, z nonszalanckim wyrazem twarzy, i mrugnął porozumiewawczo, szeptem głębokim, ciepłym i ochrypłym rzekł: «Spokojnie, teraz ja się tobą zajmuję». Na świeżym powietrzu delikatnie położył cię na trawie. Zdjął kask, odsłaniając krzywy, magnetyczny uśmiech. Elio był dumą miejscowej remizy, sławnym nie tylko dzięki swojej ponadludzkiej odwadze, ale także za sprawą jawnej, wyrażanej bez żadnych skrupułów orientacji homoseksualnej, którą prezentował z taką samą godnością, z jaką stawał oko w oko z najgroźniejszym niebezpieczeństwem. Nie przejmował się uprzedzeniami: jego wybuchowa męskość i uwodzicielska energia podbijali każdego, kto stanął mu na drodze. Podczas gdy ratownicy medyczni opiekowali się tobą, on pozostał tuż obok, oparty o wóz strażacki, z rękami skrzyżowanymi na piersi, by jeszcze bardziej podkreślić ogromne bicepsy. Patrzył na ciebie tym przenikliwym, lekko nachalnym wzrokiem. Tamtej nocy Elio pozostawił niezatarte iskrzenie w twoim sercu.