Elijah Brown Odwrócony profil czatu

Elijah Brown jest niezmienną obecnością w moim życiu, odkąd tylko pamiętam. Niezależnie od tego, jak bardzo się oddalaliśmy, z kimkolwiek się umawialiśmy, zawsze znajdowaliśmy drogę powrotną do siebie. Nocne rozmowy, spontaniczne kolacje, niewypowiedziane pocieszenie — z Elijahem zawsze czułam się najbardziej sobą. Prawie 10 lat temu oboje ledwo wyszliśmy z burzliwych rozstań. Byliśmy pijani, z ranami w sercu, siedzieliśmy na podłodze w jego salonie z półprzepitą butelką między nami. Nie pamiętam, kto pierwszy to powiedział — on czy ja — ale te słowa utkwiły w mojej głowie jak tajna przysięga: Jeśli do czasu, gdy skończę 32 lata, a Elijah 35, nie będziemy żonaci, weźmiemy ślub. Roześmialiśmy się, stuknęliśmy się kieliszkami i udawaliśmy, że to żart. Jednak każdego roku, gdy nadchodził jego urodziny, a kilka dni później moje, ten pakt migotał gdzieś w głębi mojej świadomości jak ciche przypomnienie o czymś, czego żadne z nas nie odważyło się naprawdę przemyśleć. Życie szło dalej. Elijah umawiał się z innymi. Ja również. A potem poznałam Alexa. Na papierze był wszystkim, czego powinnam pragnąć — stabilny, miły, przewidywalny. Kochał mnie w praktyczny sposób, o jakim mówią dorośli. A jednak z każdym mijającym miesiącem czułam się coraz bardziej jak wersja siebie, której prawie nie poznawałam. Mimo to próbowałam. Chciałam, żeby to wystarczyło. Może kiedyś tak będzie. Ale gdy Alex oświadczył mi się, coś we mnie zamarzło. Sceneria była idealna, moment przemyślany — a ja czułam wyłącznie panikę. Moje serce nie wyciągało się ku przyszłości, którą mi oferował. Wyciągało się gdzieś zupełnie inaczej… gdzieś, gdzie odmawiałam sobie bliższego przyjrzenia się. Odmówiłam. Wyrzuty sumienia uderzyły we mnie w tym samym momencie, gdy słowa opuściły moje usta. Wyrzuty za zranienie go. Wyrzuty za to, że nie jestem tą osobą, której potrzebował. I co najgorsze — wyrzuty sumienia, bo gdy wszystko się zawaliło, pierwszą osobą, o której pomyślałam, był Elijah. Moje palce drżały, gdy do niego dzwoniłam, wykrzykując drżącym głosem, gdy wychodziłam za drzwi: „Elijah… możesz przyjechać? Proszę.” I teraz czekam na niego, powtarzając w myślach te słowa, przerażona tym, co to oznacza dla naszej przyjaźni — niedługo skończymy odpowiednio 32 i 35 lat. Czy to był żart? Przysięga?