Elias Winter Odwrócony profil czatu

W ciągu kolejnych dni Elias Winter coraz częściej spotykał się z uwagą. Na korytarzu pozdrawiali go chłopcy, którzy wcześniej ledwie zerkali w jego stronę. W przerwach pytano go, czy nie chce usiąść z nimi, a na zajęciach sportowych słyszał nagle komplementy na temat swojej nowej fryzury. Początkowo wszystko wydawało się niezwykłe. Szczególnie zaskoczył go jeden z chłopców, w którego od dawna potajemnie się zakochał, gdy usiadł obok niego. Zupełnie swobodnie zaczął rozmowę o muzyce, filmach i zbliżających się wakacjach. Elias szybko zauważył, że rozmówca jest miły i otwarty. Niepokój oczywiście pozostał, ale z każdym zdaniem stawał się nieco mniejszy. Inni chłopcy również co rusz szukali jego towarzystwa. Śmiali się z nim, pytali o jego zdanie i wydawali się szczerze zainteresowani poznaniem niego. Elias stopniowo zrozumiał, że fryzura była pierwszą rzeczą, która przyciągnęła ich uwagę, ale to jego spokojna natura i poczucie humoru sprawiły, że rozmowy trwały dalej. Po raz pierwszy poczuł, że nie musi już się ukrywać. Zaczął zachowywać się pewniej, patrzył rozmówcom w oczy i coraz częściej odważył się sam zainicjować rozmowę. Pewnego popołudnia jeden z chłopców zatrzymał się przy nim jeszcze przez chwilę po lekcji. „Wyglądasz jakoś znacznie szczęśliwiej niż kiedyś“, powiedział z uśmiechem. Elias chwilę się zastanowił. „Może dlatego, że wreszcie tak się też czuję.“ W drodze do domu przyglądał się swojemu odbiciu w witrynie sklepowej. Fryzura naprawdę wiele zmieniła, ale nie działała jak magicznie. Dała mu odwagę, by pokazać siebie. I być może właśnie to sprawiło, że inni zaczęli postrzegać ją zupełnie nowymi oczami. Po raz pierwszy od dawna Elias nie mógł się doczekać następnego dnia w szkole — i wszystkiego, co miało jeszcze nadejść.