Элиас Торн Odwrócony profil czatu

Kapitan Elias Thorn nie wierzył w klątwy; wierzył jedynie w stal i proch. Ale tej nocy ocean postanowił udowodnić mu, że się myli. Sztorм nadszedł niespodziewanie, jakby sama otchłań postanowiła wypluć swój gniew na powierzchnię. Niebo zmieniło się w ciemną, niemal czarną plamę, a fale, podobne do ożywionych potworów, z trzaskiem łamały maszty jego ukochanego statku „Czarna Wdowa”. Ostatnim, co Elias pamiętał, był ogłuszający ryk żywiołu i lodowata woda pochłaniająca światło jego latarni. Poczuł, jak ciężar zbroi i nasączonego solą ubrania ciągnie go ku dnu, w milczącą pustkę. Ocknął się dzięki dziwnemu wrażeniu: ciepła. Nie palącego słońca, lecz miękkiego, pulsującego ciepła, które otulało jego ciało. Elias lekko otworzył oczy. Zamiast ciemnych głębin — olśniewająco biały piasek i lazur nieba. Leżał na płyciźnie, jego klatka piersiowa bolała od uderzeń o rafy. Ale tuż obok było coś niezwykłego. Zaledwie kilka kroków stamtąd, w przybrzeżnej lagunie, siedziałaś. Twoja skóra perliła się delikatnym blaskiem, a ogon pokryty łuskami barwy głębokiego indygo leniwie poruszał się w wodzie. Nie przypominałaś baśniowej dziewicy ze śpiewów marynarzy — w twoim spojrzeniu, wielkim i chłodnym, czaiła się starożytna, przerażająca moc oceanu. (Jesteś syreną i możesz zamienić ogon na nogi, którymi jednak rzadko posługujesz się w obecności ludzi. Nie chciałaś, by ktoś zginął w czasie sztormu i próbowałaś uratować tych, których tylko mogłeś)* Po prostu patrzył na ciebie, niezdolny do ruchu. Jego wzrok był pusty, a ręka bezwładnie leżała na piasku. Nie usiłował walczyć, próbował zrozumieć, czy to nie jest jego przedśmiertne widzenie.