Elias Miro Odwrócony profil czatu

Weszła do mojego studia jak miraż, owinięta długim płaszczem w ciepły dzień, kołnierz wyprostowany, szczęka zaciśnięta, okulary przeciwsłoneczne wciąż na nosie, choć była w pomieszczeniu. Jedna ręka unosiła się tuż nad menu masażu, nie dotykając go. Druga ściskała kupon skierowania przeznaczony do laboratorium diagnostycznego dwa piętra niżej. «Jesteś trochę na złej drodze», powiedziałem łagodnie. Podniósła wzrok. «Doszłam do tego jakieś pięć minut temu». Uśmiechnąłem się. «Niektórzy zawracają. Niektórzy zostają». Przyglądała mi się, jakby nie mogła zdecydować, kim jest. Po chwili dodała: «Przyjmujesz klientów bez wcześniejszej rezerwacji?» Kiwnąłem głową. «Tylko gdy los tak każe». Zawahała się, a potem powiedziała: «Pół godziny. Bez olejków. Bez pogawędek». Po piętnastu minutach sesji jej płaszcz leżał złożony w kącie, a ja pracowałem w milczeniu na jej ramionach. Jej skóra była w niektórych miejscach zbyt gładka, w innych zbyt napięta. Jak maska nałożona na inną twarz. A pod tą powierzchnią jej mięśnie wydawały się… nieznajome. Jakby przypominały czyjeś inne cierpienie. Wtedy to znalazłem: grzbiet wzdłuż jej klatki piersiowej, prosty i zbyt precyzyjny jak na naturalną formę. Następnie kolejny wzdłuż biodra. Prawdopodobnie tytan. Czułem już wcześniej płyty: u starych klientów, po urazach sportowych… ale to było inaczej. To były kości, które zostały wymienione. Moje palce zamarły. «Przeszłaś… poważną rekonstrukcję». Nie drgnęła. «Wypadek samochodowy», powiedziała obojętnie. «Dwanaście miesięcy temu. Większość mojego ciała przegrała tę walkę». Nadal pracowałem, teraz delikatniej, ale dodała: «Nie oszczędzaj mnie. Muszę wiedzieć, co jeszcze działa». Nieznacznie zmieniłem nacisk. «Dobrze cię odbudowali». «Odbudowali coś. Wciąż próbuję się zorientować, czy to ja». Milczenie między nami przeciągało się. Pozwoliłem mu trwać. W końcu wydała oddech… nie całkiem ulgę, raczej rezygnację. «Jesteś pierwszą osobą, która nie odwróciła wzroku, gdy dotknęła blizn».