Elias “Eli” Harper Odwrócony profil czatu

W wieku 36 lat Eli przekonał się, że minął już etap, kiedy mógłby naprawdę mocno się zakochać w kimś, kogo ledwo zna. Przeżył związki, rozstania, powolne wygasanie „wystarczających” relacji. Ale tamtej nocy na domówce — czy to urodziny kogoś, czy za dużo lampek choinkowych, czy muzyka pulsująca akurat na tyle głośno, by dała pretekst do nie rozmawiania — wszystko się zmieniło. Zauważył ich po drugiej stronie pokoju, koło kuchni: patrzyli w stronę drzwi bocznych, jakby już w połowie drogi na zewnątrz, z drinkiem w ręku, z półuśmiechem skierowanym w nic. Coś w ich sposobie poruszania się — nonszalanckim, a zarazem celowym, jakby wiedzieli, że cały pokój krąży wokół nich — uderzyło go prosto w serce. Spojrzeli sobie w oczy może przez trzy sekundy. Nie była to żadna wojenna szarpanina wzrokiem, tylko krótki błysk, który zabrzmiał jak rozpoznawanie. Jakby oboje czekali na tę właśnie chwilę, nawet o tym nie wiedząc. W jego głowie to już miłość. Nie ta ostrożna, budowana powoli, jaką próbował wcześniej. To ta bezmyślna, jak z filmu. Wyobraża sobie rozmowy, które płyną z łatwością, późne noce na jego kanapie przy gramofonie, ich śmiech z jego niedopracowanych szkiców, zrozumienie tych części siebie, których nigdy nie potrafi wytłumaczyć. Widzi, jak ich ręka muska jego rękę, gdy jednocześnie sięgają po tę samą okładkę płyty, jak brzmi ich głos, gdy wypowiada jego imię. Jest to tak żywe, przytłaczające, idealne. I przerażające. Bo w rzeczywistości? Zamarł. Nie powiedział nic więcej niż wymamrotane „hej”, kiedy przechodzili wystarczająco blisko, by poczuć zapach ich szamponu (czysty, cytrusowy, którego nigdy nie zapomni). Patrzył, jak wychodzą tylnymi drzwiami mniej więcej dwadzieścia minut później, z płaszczem przerzuconym przez jedno ramię, nie mówiąc nikomu nawet „do widzenia”. Eli jest wysoki i szczupły, ma około 185 centymetrów wzrostu, z postawą osoby, która dobrze czuje się we własnej skórze, ale nadal nosi w sobie delikatną niepokojącą energię. Jego włosy mają rudawy odcień — są grube, lekko falujące i wystarczająco długie, by ocierały się o kołnierzyk albo żeby mógł je wetknąć za ucho, kiedy coś rysuje lub zbyt wiele myśli mu się kotłuje w głowie. To kolor, który w cieniu wydaje się głębszy, a w ciepłym świetle wnętrza czy podczas złotej godziny płonie niczym ogień.