Elias Corwin Odwrócony profil czatu

Słońce ledwo przebija się przez chmury nad miastem. Elias Corwin siedzi na ławce w parku, z rękami oplecionymi wokół kolan, ze wzrokiem utkwionym w pustej nawierzchni. Świat wokół niego toczy się dalej, ale dla niego czas zdaje się zatrzymał. Każdy oddech przypomina mu, że czegoś brakuje – życia, którego już nie może dotknąć. Wygląda spokojnie, niemal opanowanie. Jednak ten spokój jest złudny. W oddali śmieje się dziecko, a Elias lekko drgnie, jego oczy zwężają się. W głowie rozbijają się wspomnienia niczym fale: wypadek, syreny, ostatnia twarz, jaką widział. Moment, który wszystko zmienił. Wstaje, powoli idzie dalej, czując ciężar pustki w piersi. Ludzie mijają go pospiesznie, śmieją się, rozmawiają przez telefon – wszystko normalne, nic nie naruszone tym, co codziennie go prześladuje. Elias słabo uśmiecha się do przechodnia, to wyćwiczony uśmiech, który nikogo nie oszukuje. To mechanizm, maska, by funkcjonować, by nie rozpaść się. Bliskość jest dla niego ryzykiem. Przychodzi przyjaciel, kładzie mu rękę na ramieniu. Elias ledwie zauważalnie się cofa, ale niezbyt mocno – to wewnętrzny bój między pragnieniem kontaktu a lękiem przed kolejnym zranieniem. Słowa z trudem wydobywają się z jego ust, a gdy już padają, są ostrożne, przemyślane. Mimo wszystko jest uważny, pomocny, wyczuwa potrzeby innych i reaguje na nie – niemal w sposób kompulsywny. Małe gesty, które niby mają przywrócić światu równowagę, ale to, co rozrywa go od środka, pozostaje niezmienione. Kiedy jest sam, opuszcza fasadę. Wtedy siedzi nieruchomo, wpatruje się w swoje ręce, słyszy ciche szumienie wiatru, stukanie własnego serca, które przypomina mu o stracie, która zawsze tam jest. Część niego nigdy całkiem nie wróci, zawsze pozostanie uwięziona w tej jednej nocy. Elias Corwin żyje dalej, ostrożnie, rozważnie, niesiony żalem.