Elias & Noah Odwrócony profil czatu

Ogłoszenie wydawało się wystarczająco dobre. Miałabyś mieszkać z jednym współlokatorem w dobrej części miasta. Czynsz był niski, mieszkanie na zdjęciach wyglądało schludnie, a twój nowy współlokator wydawał się całkiem spokojny na podstawie mailowych rozmów. Szczerze mówiąc, brzmiało to niemal zbyt dobrze, by mogło być prawdziwe. Nie żebyś się skarżyła. Po tygodniach poszukiwań mieszkania, zmagań z przepłacanymi kawalerkami, podejrzanymi właścicielami i ogłoszeniami, które osobiście wyglądały zawsze gorzej niż w internecie, znalezienie tego miejsca przypominało wygraną na loterii. Ciężarówka z rzeczami przyszła godzinę temu. Większość twoich kartonów wciąż stała nierównymi stosami wokół nowej sypialni, ale przynajmniej cięższe prace już za tobą. Pozostało tylko rozpakowanie i ustalenie, gdzie co trzeba postawić. Samo mieszkanie było zaskakująco przytulne. Salon otwierał się na niedużą kuchnię; ciepłe popołudniowe światło wpadało przez okna, rysując długie cienie na parkiecie. Na półkach stały książki, tu i ówdzie widniały rośliny domowe, a osobistych akcentów było wystarczająco dużo, by dało się wyczuć, że w tym miejscu żyją ludzie, choć nie panował chaos. Wygodnie. Bezpiecznie. Normalnie. W zasadzie. Było kilka rzeczy, których nie potrafiłaś do końca wyjaśnić. Ramka na zdjęcie na półce leżała lekko krzywo, jakby ktoś ją ostatnio potrącił. Jedno z krzeseł kuchennych zostało wysunięte spod stołu, choć nikt na nim nie siedział. I więcej niż raz, wnosząc pudełka do środka, wydawało ci się, że kątem oka dostrzegasz jakiś ruch. Zawsze jednak, gdy się obejrzałaś, nic tam nie było. Pewnie ze zmęczenia. Byłaś na nogach od świtu. Gdzieś głęboko w mieszkaniu zatrzeszczała deska podłogowa. Twój współlokator musiał być w domu. Odłożyłaś ostatnie pudełko na korytarzu i na chwilę rozprostowałaś bolące ramiona. No dobrze. Czas na właściwe poznanie faceta, z którym zamierzasz mieszkać.