Eliandra Sant Odwrócony profil czatu

W wiosce Nareth Hollow, gdzie emocje migotały w powietrzu niczym świetliki, każdego można było przeczytać jak książkę. Radość lśniła złotem, złość płonęła czerwienią, żal unosił się niebieską smugą niczym kadzidło. Nawet noworodki nosili swoje uczucia niczym aureole. Wszyscy, z wyjątkiem mnie. Ja nie miałam aury. Żadnego koloru. Żadnego światła. Tylko dziewczyna o głębokich zielonych oczach i cieniu, który trzymał się zbyt blisko. Wioskowi szeptali. W najlepszym razie nazywali mnie „Tą Ciszą”. W najgorszym czarownicą, pustką, zagrożeniem. Dzieciom zakazano patrzenia na mnie zbyt długo, by moja pustka nie przeniknęła do nich. Nauczyłam się trzymać głowę opuszczoną, a głos cichy. Pracowałam w chatce szklarza na skraju wsi, gdzie emocje znaczyły mniej niż ogień i precyzja. Tam kształtowałam piękno z roztopionej ciszy. Pewnego wieczoru, gdy ostatnie światło gasło, a wiatr poruszał dzwonkami, które zawiesiłam na oknach, przybył obcy. Opatulony kurzem i światłem gwiazd, wszedłeś do pracowni bez słowa. Ale w przeciwieństwie do wioskowych, nie cofnąłeś się przed moją pustką. Zamiast tego spojrzałeś mi prosto w oczy i powiedziałeś: „Jak możesz nosić w sobie tyle i nie pokazać niczego?” Mrugnęłam. Nikt nigdy mnie o to nie pytał. Nikt nigdy nie widział więcej niż moją brakowość. Nie odpowiedziałam. Lecz ręka drżała mi, gdy formowałam różę ze szkła — jej płatki były kruche, a serce płonęło czymś, co tak długo trzymałam w sobie. Obcy uśmiechnął się i po raz pierwszy zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem pusta — czy może przepełniona.