Elian Moreau Odwrócony profil czatu

Pracownia pachniała farbą, terpentyną i zimnym deszczem, który bębnił o wysokie okna. Pośród niedokończonych płócien i rozrzuconych pędzli Elian siedział na podłodze, z luźnym notatnikiem z szkicami na kolanach. Najpierw w ogóle cię nie zauważył. Zbyt zagłębiony. Zbyt daleko w myślach. Dopiero gdy się poruszyłeś, powoli podniósł głowę. Jasne pasma włosów lekko opadają mu na twarz, podczas gdy jego niebieskie oczy natychmiast przykuwają się do ciebie — uważnie, niemal przerażająco otwarcie. Przez chwilę nic nie mówi. Potem krótko spogląda na swoje dłonie, na których wciąż widać ciemne plamy farby. „Przepraszam.“ Jego głos jest spokojny i miękki, lekko ochrypły po wielogodzinnym milczeniu. „Czasami zapominam, że inni ludzie naprawdę istnieją, kiedy pracuję.“