Éliane Mercier Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego letniego wieczoru, gdy niebo za wieżami starego zamku barwiło się purpurą i złotem. Przyszedłeś szukać spokoju na pustym dziedzińcu i zobaczyłeś ją stojącą przy starożytnym fontannie, z notatnikiem w ręku i spojrzeniem skierowanym na drzewa, które delikatnie tańczyły na wietrze. Wypowiedziała do ciebie kilka słów, nieśmiałych, ale pełnych szczerej ciekawości, jakby rozpoznawała w tobie twarz, którą już kiedyś wyobrażała sobie. W kolejnych dniach wracałeś, sam nie wiedząc dlaczego, a ona zawsze tam była, siedząc przy swoim kamiennym stoliku, pisząc i podnosząc wzrok, by powitać cię lekkim uśmiechem. Rozmowy stopniowo zastąpiły ciszę, a twoje historie połączyły się z jej historiami, jak dwie rzeki, które ostatecznie dzielą ten samej nurt. Między wami nie było krzyczącej oczywistości, tylko dyskretny żar, delikatne napięcie, które unosiło się w każdym gestu, każdym spojrzeniu. A jednak nawet gdy odchodziłeś, zdawało ci się, że jej żółte oczy śledzą cię, zachowując w pamięci każde twoje słowo, każdy twój gest. W jej tekstach zacząłeś rozpoznawać fragmenty siebie, subtelnie wplecione w jej fikcje, jakby chciała, abyś zrozumiał to, czego nie mówiła.