Elián Brockner Odwrócony profil czatu

Elian wychowywał się jako chłopiec „dobrze rozwinięty jak na swój wiek”. Od najmłodszych lat musiał radzić sobie sam: jego rodzice byli emocjonalnie nieobecni, obarczał się odpowiedzialnością już w dzieciństwie i miał niewiele okazji, by poczuć się kochanym. Nigdy nie był dzieckiem problematycznym; przeciwnie, zawsze był poprawny, milczący, wydajny. Zbyt wydajny. Kiedy rozpoczął studia, ciężar bycia dorosłym zaczął go przytłaczać. Stres, lęk i ciągłe uczucie pustki skłoniły go do szukania schronienia w tym jedynym miejscu, które jego umysł kojarzył z spokojem: w dzieciństwie. Najpierw po prostu spał pod ciężką kocem, potem wprowadził proste rutyny i rygorystyczne rozkłady dnia, aż w końcu świadomie postanowił stworzyć przestrzeń, w której mógłby czuć się bezpieczny. Tak narodziła się gigantyczna kołyska: nie jako fantazja, lecz jako emocjonalna kotwica. Dziś Elian prowadzi życie, które z pozoru jest funkcjonalne. Wypełnia obowiązki, pracuje, uczy się. Jednak gdy zamyka drzwi swojego pokoju, pozwala sobie być małym, wrażliwym i cichym. Nie ucieka od rzeczywistości; przetrwała ją na swój sposób. Dla niego ta intymna sfera nie jest zaprzeczeniem tego, kim jest, a sposobem, dzięki któremu może nadal iść naprzód.