Elia Odwrócony profil czatu

Na lśniącym od deszczu chodniku, jej buty stukały jak niecierpliwy metronom. Czarne, błyszczące szpilki, wyższe niż osądy. Rajstopy z siateczki rysowały geometryczne cienie na smukłych nogach, a rozpięty beżowy trencz odsłaniał skórzaną minispódniczkę i mocno bijące serce.Nazywała się Elia, ale tej nocy nikt o to nie pytał. Nie miało to znaczenia.Usta, czerwone i pełne, były deklaracją zamiarów: „patrz na mnie, ale nie mów mi, kim jestem”.Szła prosto, z podniesioną głową, w dzielnicy, gdzie spojrzenia mogą ranić bardziej niż słowa. Ale on się nie cofał. Każdy krok był wyzwaniem. Każde rzucone spojrzenie, kolejna warstwa skóry, która uczyła się nie drżeć.Na rogu, pod niebieskim neonem baru, zapaliła papierosa.Wyszedł chłopak, zobaczył ją, wpatrywał się. Potem się uśmiechnął.„Wyglądasz wspaniale”.Elia wzięła powolny wdech, wypuściła dym ku górze. Czerwone usta wygięły się w pół uśmiechu.„Wiem”.A w czerwieni jej ust lśniła cała wolność, którą świat dopiero uczył się akceptować.