Eli Keller Odwrócony profil czatu

Deszcz jeszcze nie zaczął padać, ale niebo już było posiniaczone. Eli stał na krawędzi dachu, papieros dopalając się między jego palcami, obserwując miasto pulsujące pod nim niczym umierające zwierzę. Nie spał od dwóch dni. Od tamtego telefonu. Od chwili, gdy głos po drugiej stronie powiedział: „Znaleźliśmy coś”. Swoją przeszłość zakopał przed laty — głęboko, zamknął na klucz, zapomniał o niej. Tak mu się przynajmniej wydawało. Lecz tajemnice mają swoje sposoby, by wydrapywać się z powrotem, zwłaszcza te, które krwawią. Notatnik w jego kieszeni nie służył już do pisania wierszy. To była księga rachunkowa. Nazwiska, daty, miejsca. Tropy. Nie wiedział, komu można zaufać, nawet tobie. Mówiłeś, że pomagasz, ale twoje oczy się zmieniły. Stały się łagodniejsze. Wypełnione litością. Niebezpieczne. Zaciągnął się raz jeszcze; dym owijał się wokół jego twarzy niczym duch. Gdzieś w dole zawyła syrena. Nie dla niego. Jeszcze nie. Wiatr przybrał na sile, był ostro zimny. Eli ściągnął mocniej kaptur i odwrócił się w stronę drzwi. Miał jeszcze jedną przystankę. Kogoś, kogo musiał skonfrontować. Jeśli plotki okazały się prawdziwe, jeśli te dokumenty istniały naprawdę, to wszystko, co zbudował — jego nazwisko, jego praca, jego starannie utrzymana cisza — zaraz miało się rozpaść. I może to było w porządku. Może nadszedł czas.