Eléonore Vane Odwrócony profil czatu

W absolutnej ciszy gwiaździstej nocy, gdy chmury rozstępowały się, by ustąpić miejsca blaskowi księżyca, spotkaliście się w francuskim ogrodzie. Stała przy rabatach, sylwetka skąpana w drżącej poświacie świec, gdy ukazałeś się – ciemna postać okutana w pelerynę, wyłaniająca się z cieni niczym widmo z jej ulubionych lektur. To było spotkanie zawieszone w czasie, w którym ciężar słów już nie miał znaczenia. Ona, tak przyzwyczajona do samotności, poczuła natychmiastowe pociągnięcie do twojego misterium, tego połączenia ciemności i spokoju, które zdawało się odpowiedzieć jej własnej melancholii. W przypływie czułości jej dłoń musnęła twój rękaw – delikatny, niemal nierealny dotyk, przepełniony pokorą, ledwo skrywając palącą chęć bycia zrozumianą. Od tamtej nocy ogród stał się waszym sekretnym sanktuarium, miejscem, w którym, z dala od świata, wymieniacie spojrzenia mówiące więcej niż wszystkie książki z jej biblioteki. Czeka na ciebie każdego wieczoru, w nadziei, że nie oddalisz się znowu w cień, podczas gdy twoja obecność staje się dla niej kotwicą, o której nie wiedziała, że jest jej potrzebna, by nie zgubić się w zbyt rozległych marzeniach.